SON DAKİKA

Pazaryeri taşınıyor mu?          Karasu Ortaokulu 56 Mezunları iftarda buluştu          Karasu TEOG'da il ikincisi oldu          CHP'nin iptal başvurusu reddedildi          İzinsiz kazıya suçüstü          Eyüp Bey Karasu'yu çok sevdi!          Selçuk Kadı anıldı          Selçuk Kadı'yı anıyoruz          Anket         


Bugün: 19.08.2018

KENDİMİ NE ZANNEDİYORUM


Farkettim ki, bu yazının yayınlan-dığı sabah, ben yeryüzünde 49 yılı geride bırakmış olarak uyanacağım. Elli yaşında biri olarak devam ede-ceğim yola. Gülümsedim. 
Düşündüm, elli yıldır kendimi ne zannediyorum? Hiç kimsenin bir başkasına örnek gösterilemeyeceği bu dünyada, ben kendimi nasıl algılıyorum?
Bize ne söylenirse söylensin, eğer içsel algımızla uyuşmuyorsa, red-dederiz. “Bu sana yakışmış” deseler de, biz inanmıyorsak, o giysiyi giy-meyiz. Huzur bulabildiğimiz an, iç ve dış seslerin uyumlu olduğu andır.
Elli yıldır duyduğum sesleri bir dü-şündüm de, çok çelişki olmadı ha-yatımda. Sanırım en büyük şansım buydu, kendimi olumlu hissetmek ve buna ilişkin geribildirim alabil-mek. Sanırım bu yüzden, hayata ilişkin hep daha çok olumlu düşün-celere inandım. 
Anlattıklarına göre, her iki ailenin beklenen ilk torunu olarak, sevinçle karşılanmış dünyaya gelişim. Büyüklerim beni kucağa almak için sıra beklediklerini anlatırlar. Varlığımın sevinç verdiğine öyle inandırmışlar ki beni, hala insanları mutlu etme yeteneğim olduğunu zannediyorum. 
Annem bizi her bayramda büyükleri ziyarete götürür, dışarı çıkamadık-ları için ayaklarına gidip onların mutlu olmasını sağlama gücümüz olduğunu söylerdi. Görevim olmasa da, olanakları olmayan insanlar için enerjimi ayırmanın çok iyi bir davra-nış olduğunu zannediyorum.
Ailemdeki herkes, benimle zaman geçirmekten hoşnut olduğuna  inandırdı beni, hatırlayabildiğim en küçük yaşlarımdan bu yana, “aaa Özden” diye bir sesleniş dolaşır ku-laklarımda. İnsanların beni gerçek-ten sevdiklerini, sevilmeye değer biri olduğumu  zannediyorum.
Saygılı davranabilen, özenli biri zannediyorum kendimi. Çocuğunu çok seven bir anne, annesini çok seven bir evlat, kardeşlerine gönül-den tutkun bir abla, arkadaşlarına vefalı bir dost, saygı-sevgi dolu bir ilişki yürüten bir eş zannediyorum örneğin…
Ben böyle zannediyorum da, tam olarak böyle mi, bilinmez. Kesin bir cevabı hiç olmayacak bu sorunun. Tek gücüm, olumlu algılamaya ve davranmaya devam etmek.
Elli yıllık ömrümde, çok zorlukla ve travmayla karşılaştım. Pek çok in-san gibi. Her seferinde, kendimi al-gılama biçimime göre tepki verdim olaylara. “Ben iyi ve yeterli biriyim” diye düşündüğüm her zaman, toparlandım.
Sevgili anne babalar, -aslında tüm yetişkinler- çocuklarınıza kendile-rini değerli ve yeterli zannetmeleri için emek verin. Onların duyguları-na kulak verin. Çocuklar için rahatı-nızı bozun, ders programlarını bo-zun, kuralları değiştirin, ne gereki-yorsa yapın ve onların bu dünyaya iyi olmak için geldiklerine inanma-larını sağlayın. Elli yıl sayıyla çok, yaşarken hızlı gelip geçmiş. Bana sevmeyi beni severek, bana saygıyı beni sayarak, bana değerli olmayı benimle gurur duyarak öğreten tüm büyüklerime minnetimle, böyle davranmayı beceremeyenlerin de beceriksizliklerini kabulümle, yola devam diyorum. 





Diğer Yazıları
  • PAYLAŞ
  • İzlenme : 540