SON DAKİKA

Pazaryeri taşınıyor mu?          Karasu Ortaokulu 56 Mezunları iftarda buluştu          Karasu TEOG'da il ikincisi oldu          CHP'nin iptal başvurusu reddedildi          İzinsiz kazıya suçüstü          Eyüp Bey Karasu'yu çok sevdi!          Selçuk Kadı anıldı          Selçuk Kadı'yı anıyoruz          Anket         


Bugün: 15.12.2018

ÖĞRETMEN HİKÂYESİ


   Ka­ra­su Li­se­si`nin kim-ya öğ­ret­men­li­ği­ni yap­tı­ğım yıl­lar içe­ri­sin­de or­ta­oku­lun da fen bil­gi­si ders­le­ri­ne gi­ri­yor­dum. 
   Or­ta­oku­lun bi­rin­ci sı­nıf­la­rın­da derse gir­miş­tim. Okul­lar yeni açıl­mış, öğ­ren­ci­le­ri­mi daha iyi ta­nı­mak için, her öğ­ren­ci­yi ayağa kal­dı­rı­yor­dum.   Ayağa kal­kan bir erkek öğ­ren­ci­ye bütün sınıf kah­ka­ha­lar­la gü­lü­yor­du. Mah­cup ve mah­zun bir şe­kil­de yüzü kı­za­ran öğ­ren­ci­yi ye­ri­ne otur­turken, du­ru­mu kur­ta­ra­cak se­nar­yo için yok­la­ma­yı hızla bi­tir­dim.
   Fakir bir aile ço­cu­ğu olan öğ­ren­ci­nin ce­ke­ti, bir ye­tiş­ki­nin eski ce­ke­ti kü­çül­tü­le­rek ya­pıl­mış­tı. Omuz­lar­da yor­gan iğ­ne­si ile atı­lan ipler, açık­ta du­ru­yor, terzi pa­ra­sı da ver­me­mek için, bu işin ev içe­ri­sin­de hal­le­dil­di­ği açık­ça belli olu­yor­du. Saç­lar uzun ve da­ğı­nık, muh­te­me­len ayna da gör­me­den okula gel­miş­ti.
   Otur­du­ğu sı­ra­ya yü­zü­nü ka­pa­ta­rak, ken­di­si­ni adeta giz­le­me­ye ça­lı­şan öğ­ren­ci­nin üze­rin­de do­la­şan kara bu­lut­lar, artık da­ğıl­ma­lıy­dı.
   Sı­nı­fı ha­re­ket­len­dir­mek için so­ru-ce­vap yap­ma­ya baş­la­dım. Bir­kaç so­ru­dan sonra öğ­ren­ci­ler, sor­du­ğum so­ru­la­ra ta­kıl­ma­ya baş­la­mış­lar­dı. Bütün göz­ler benim üze­rim­dey­ken, öğ­ren­ci­mi­zin ba­şı­nı kal­dı­ra­rak ra­hat­la­ma­ya ça­lış­tı­ğı­nı gör­düm. Sor­du­ğum so­ru­la­ra cevap için ço­ğun­luk par­mak kal­dı­rır­ken, or­ta­lık iyice ka­rış­mış, bizim öğ­ren­ci de par­mak kal­dır­ma­ya baş­la­mış­tı. Sıra artık bu öğ­ren­ci­nin doğru cevap ver­me­si­ni, sınıf ile pay­laş­ma­ya gel­miş­ti. Doğru ce­va­bı ko­ca­man bir “afe­rin” ile ödül­len­dir­dik­ten sonra, “bu ar­ka­da­şı­nız ke­sin­lik­le ba­şa­rı­lı ola­cak” di­ye­rek, bir paye daha ver­dim. Soru sa­yı­sı­nı ar­tı­ra­rak aynı öğ­ren­ci­nin iki defa daha ayağa kalk­ma­sı­nı sağ­la­dım. “Size söy­le­me­dim mi? Gö­rü­yor­su­nuz bu ar­ka­da­şı­nız ger­çek­ten akıl­lı” di­ye­rek du­ru­mu iyice sağ­la­ma bağ­la­dım.
   Te­nef­fü­se çı­kı­lır­ken akıl­lar­da kalan, eski ceket değil, ar­ka­daş­la­rı­nın al­dı­ğı afe­rin­ler­di. Ya­nı­ma ça­ğır­dı­ğım bu öğ­ren­ci­me basit tav­si­ye­ler­de bu­lun­dum. Yeni diye üze­ri­ne otur­tul­ma­ya ça­lı­şı­lan uy­du­ruk ceket ye­ri­ne, eski ce­ke­ti­ni giy­me­si­ni, saç­la­rı­nı da kısa kes­tir­me­si­ni is­te­dim. Ba­şa­rı­lı ola­ca­ğı­na olan inan­cı­mı söy­le­ye­rek ödül­len­dir­me­ye de-vam ettim. Dü­zen­li ve iyi bir öğ­ren­ci oldu.
   Yıl­lar sonra bir atöl­ye­de iş gör­me­ye ça­lı­şır­ken, iş el­bi­se­si ile kar­şım­da, as­ke­rin esas du­ru­şu­nu gös­te­ren bir de­li­kan­lı vardı. Du­ru­şu ve göz­le­rin­de­ki pı­rıl­tı, ben bu­ra­da­yım di­yor­du. Onu, okul­lu bir staj­yer ola­rak gör­mek­ten ben de keyif al­mış­tım. Ya­pı­la­cak iş ona ve­ril­di. Gö­re­vi esas du­ruş­ta kabul etti. Rahat ol­ma­sı­nı söy­le­di­ğim­de, “siz benim ho­cam­sı­nız” di­ye­rek, yo­lu­na devam etti. 
  
   
  

Diğer Yazıları
  • PAYLAŞ
  • İzlenme : 20